พระจันทร์

           เสียงลากล้อประตูเหล็กบดกับรางโลหะดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบของหมู่บ้านเล็กๆ มุมหนึ่งของกรุงเทพฯ    สามทุ่มแล้ว  บ้านใกล้ๆ ดับไฟ  แต่เห็นบางห้องยังมีแสงไฟสลัวๆ เล็ดลอด  แสดงว่า คนในบ้านคงกลับมากันพร้อมหน้า  อิ่มหนำสำราญแล้วคงเริ่มพักผ่อนหลับนอน เพื่อมีแรงต่อสู้กับพรุ่งนี้ต่อ

          ฉันเพิ่งกลับถึงบ้าน   บรรยากาศล้อมรอบตัวที่คุ้นเคยทุกวี่วัน  กลับรู้สึกอ้างว้าง…เงียบเหงา  ดอกชบาสีส้มแซมเหลืองเมื่อเช้ายังเบ่งบานชูดอกอวดความงามอย่งน่าอิจฉา  บัดนี้  หุบเหี่ยวรอปลิดร่วงจากขั้ว

           วันนี้  ท้องฟ้าไม่ได้มืดมิดซะทีเดียว  ดาวบางดวงส่องแสงกระพริบพราย  ดวงจันทร์ครึ่งดวงลอยเด่นทอประกายแสงนวลแช่นิ่ง  ปล่อยให้ปุยเมฆเคลื่อนลอยผ่านไปช้าๆ    ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นในความคิด  เป็นภาพเดิมๆ ที่เคยคิดถึงอยู่บ่อยครั้งยามเหงา  และความรู้สึกเศร้าๆ ก็ชอบแทรกตัวขึ้นมาทุกครั้งยามที่มองพระจันทร์

           ก็พระจันทร์ดวงเดียวกันนั่นแหละที่ฉันเคยชี้ชวนให้ใครตนหนึ่งลุกชึ้นมาชมความงาม  ยามนั้น..กลับมีสุขเต็มเปี่ยมหัวใจ………..

          ยามนี้  เป็นจันทร์ดวงเดิม…ต่างเวลา…กลับต่างความรู้สึก…..

          ฉันถอนหายใจยาวขับไล่ความรู้สึกเจ็บปวดหนักหน่วงในอก  รีบหันหลังให้กับความมืดมิดข้างนอก  เอื้อมมือเปิดไฟ  ปิดประตู  หวังจะปิดกั้นปัจจุบันให้แยกจากอดีต…ให้สิ้น….